Wyruszyliśmy w 9 maszyn. Lajtowo jak na czoperki przystało. Bez pośpiechu. W końcu mieliśmy zaplanowane tylko dwa postoje a do wieczora mnóstwo czasu. Oczywiście nikt nie wziął pod uwagę kaprysów  Demonosowej Jawy, no ale tylko 3 razy się po drodze wściekła więc to tyle co nic ;-)

Następnego dnia (a przypomnę, że był to pierwszy maja i wedle Mikołaja od północy nie było już wolnej Polski) postanowiliśmy skorzystać z okazji ze przyłączyli do nas Słowację  i oprócz polatania po bieszczadzkich winkielkach wybrać się na słynny zapiekany ser i piwo.....

Niestety bardzo szybko musieliśmy się zatrzymać bo jakoś sucho w ustach się zrobiło........... 

Przedarcie się przez dotychczasową granicę mimo braku paszportów okazało się całkiem proste. Niektórzy nie musieli nawet zdejmować kasków do identyfikacji, a jednemu z pograniczników udało się przepuścić Lalkę na dowód osobisty Zby_hon'a..... ;-))) Moim zdaniem genialne !

Okazało się, że na Słowacji cały czas istnieje realny socjalizm.... na pierwszych kilku kilometrach od granicy powitały nas trzy monumentalne pomniki dla radzieckich wyzwolicieli..... Najpierw czołg, potem samolot, aż w końcu, chyba po to żebyśmy zrozumieli dokładnie o co chodzi, wspaniały T-34 z czerwona gwiazdą na wieży taranujący paskudną Panterę(?) z obrzydliwym czarnym krzyżem..

Kontrola przy powrocie do Polski była jeszcze bardziej pobieżna niż przy wyjeździe.
Powrót po winkielkach byłby nawet całkiem miły gdyby nie to że najpierw zaczęło robić się ciemno, potem doszła do tego osiadająca na wszystkim szara mgła, aż w końcu próbując skrócić sobie drogę trafiliśmy na skrót, który istniał tylko na mapie. Dobrze że Nemo wpadł na pomysł żeby zapytać kogoś o drogę.... Zresztą i tak było zabawnie jak skończyło mi się paliwo w środku ścieżki o 10-tej kolejności odśnieżania tak z 800 metrów od szczytu ostatniej górki przed Leskiem (potem było już tylko w dół, więc bez paliwa jakby nieco łatwiej). No ale Wieca miał parę zbędnych kropel wachy i jakoś doturlałem się do stacji w Lesku. Na przyszłość musze pamiętać ze istnieje cos takiego jak przełącznik rezerwy.... ehhh ;-))

Następny dzień z samego rana był jeszcze bardziej zmęczony niż poprzedni, bardziej leniwy i jakiś taki z opóźnionym startem do życia ;-)

W końcu wyruszyliśmy i zaliczyliśmy kilka winkielków. Właściwie to nic specjalnie interesującego, tak jakoś się składa że w tej okolicy wszyscy na moturach latają po winkielkach, no ale dzięki niezłomności Jawy Demonosa mieliśmy niezaplanowany postój w całkiem sympatycznej karczmie, gdzie na ścianie wisi zdjęcie ślubne właścicieli, w środku pachnie drewnem, od świata odgradzają nas małe okienka, a na stole pojawia się szarlotka na ciepło, kawa, cola a nawet soczyście zielony ludwik w szklance dla co bardziej spragnionych oraz tych z najbardziej boląca głową.....;-) 

DSC_3620.jpg

To ja i moja przytarta oponka

 <<<-------
Nie wiem czy zauważyliście jak bardzo Zby_hon był głodny po tych winkielkach. Do ochrony tacy z żarciem po drodze do stolika zatrudnił nawet specjalnie tresowanego psa... Że też się nie bał że pies się nieco wychyli i capnie mu żarcie z talerza ;-)

Dalsza część trasy była pełna zupełnie innych wrażeń niż winkielkowa adrenalina. Pojechaliśmy w głąb Parku Narodowego asfaltową (dalej szutrową) ścieżką wijącą się wzdłuż rzeczki będącej granicą z Ukrainą. Było cicho i bardzo spokojnie. Jechaliśmy po 20 km/h z ledwo słyszalnymi silnikami i bez kasków. Było po prostu zajebiście. Fotki oczywiście nie oddadzą nawet tysięcznej części wrażeń, ale i tak sobie popatrzcie.

Pewnie dla odzyskania równowagi emocjonalnej po tak niesamowitej dawce przyrodniczych wrażeń, wracając do ośrodka wpadliśmy na kilka chwil na tamę w Solinie. Ta masa betonu błyskawicznie przypomniała nam jak mało jest takich zakątków choćby trochę podobnych do tego, w którym byliśmy.

Jak widać wróciliśmy we właściwym momencie i trafiliśmy prosto na ognisko.....

 Reszta wolała kiełbaski i piwo..

a potem nastała ciemność.............. i chrapanie z dołu.. KURDE !!

Powrót zapowiadał się leniwie. Parę winkielków do Leska, potem tankowanie. Znów parę winkielków do Rzeszowa, obiad w Dzidzie, szybki przeskok przez miasto, potem prosta droga na Sandomierz, tankowanie w Sandomierzu i wio na Warszawę..... No ale na górze były inne plany..... Najpierw parę razy nas pokropiło, potem kilka kilometrów za Sandomierzem najpierw zaczęło lać, a potem pojawił się grad. W sumie mały był, ale i tak bębnił o kask, że aż we łbie huczało. Jak już pomyślałem, że gorzej to być już nie może okazało się, że to co dotychczas uważałem za ulewę to dopiero przygrywka do burzy, w która właśnie wjechaliśmy. Woda na drodze płynęła całą szerokością asfaltu, tak wysoka, że kolein nie było widać, chociaż od czasu do czasu dało się je wyczuć jak raz jedno raz drugie koło wpadało  w nie zupełnie bez kontroli. Woda zalała mi kask tak dokładnie, że nawet nie widziałem tylnego światła jadącego przede mną motocykla. Nemo gdzieś w coś przypierniczył przednim kołem tak, że aż odkształcił felgę. Zupełnie nie było gdzie się schować. Aż wreszcie jak zbawienie pojawiła się maleńka stacja benzynowa. Od ostatniego tankowania przejechaliśmy 48 km w pieprzonym deszczu, gradzie i ulewie....  Facet z obsługi okazał się porządnym człowiekiem. No to urządziliśmy sobie na niej bal ;-) Prostowanie felgi, palarnia, kawka, herbatka, przebieralnia... same przyjemności ;-). Okoliczni mieszkańcy uznali nas chyba za bardzo podejrzaną bandę niebezpiecznych motocyklistów, bo kilka samochodów podjeżdżało na stację się zatankować, a potem w konwulsjach przerywanej z braku paliwa pracy silnika na nasz widok uciekało spod dystrybutora nawet nie wysiadając z samochodów. W końcu wyznaczyli jednego straceńca i wysłali go na stacje na piechotę z pustą butelką po wodzie mineralnej w ręku..... ;-) Nie wiem czy czył sie rozczarowany tym że nic mu nie zrobiliśmy, no ale w końcu to nie była staruszka na pasach wiec nie było się czym zajmować.
Ach i jedna uwaga.... nigdy nie zdejmujcie przemoczonych kurtek. Nie da się tego potem założyć ;-)
 Reszta drogi to była już zupełnie lajtowa traska. Drobne 150 km bez winkielków i na wysychającym asfalcie.....